Ookwel bekend als Jeronax92s Grote Snowboardbindingen Avontuur.

Op een dag spookte het idee door mijn hoofd om me aan te sluiten bij een vereniging in Utrecht, iets waar ik het eerste jaar van mijn studie al over twijfelde. Echter zijn de meest bekende verenigingen de studentenverenigingen, compleet met ontgroening x96 of zoals ze het zelf heel politiek correct noemen: de x91introductiex92-, kakkers en biercantussen. Dus dat leek me niet echt iets voor mij. Pasgeleden was ik weer aan het surfen op zoek naar de verschillende verenigingen en stuitte ik op Spin. Spin is een sportvereniging voor boardsporten; surfen, wakeboarden, skateboarden en snowboarden.

Gelukkig ben ik heel erg sportief *ughekughughe*. Maar toch kon ik het idee niet uit mijn hoofd zetten dat dit misschien wel de vereniging voor mij kon zijn. Van de vier sporten waar ze zich op richten heb ik van twee, wakeboarden en snowboarden, een proefles gehad. Bij wakeboarden lukte het me niet om op het board te komen dus dat was niet zo geslaagd, snowboarden ging beter, dacht ik.

Dus dat zou mij specialisatie worden. Op de site stond dat het namelijk handig zou zijn als je ervaring had met xe9xe9n van de vier sporten. En omdat het weer toch al enigszins winters was dacht ik, was het niet zox92n heel grote shock om mezelf snel bij te scholen en de sneeuwhallen in te duiken.

Dus gisteren, op weer een niet-zo-zomerse zomerse zondag besloot ik om af te reizen naar de Uithof in Den Haag om mijn geluk op de piste te beproeven.

De nacht ervoor had ik een nachtmerrie gehad over hoe het zou gaan. Vanaf het moment dat ik binnenkwam zou iedereen door hebben dat ik een complete snowboard-noob ben, natuurlijk ook vanwege het feit dat ik helemaal geen skikleding heb. Het was heel erg druk en iedereen keek hoe ik aan het stuntelen was. Bovendien veroorzaakte ik meerdere ongelukken door tegen mensen op te botsen.

Gelukkig kwam die droom maar gedeeltelijk uit. Ik blufte goed door mijn eerste half uur heen, als een echte pro maakte ik me klaar en vroeg ik om een board met links voor. Eenmaal op de baan aangekomen zag ik dat er wel meer mensen waren die x91gewonex92 winterkleding aanhadden en was het gelukkig ook niet echt druk. Na eventjes de kat uit de boom te hebben gekeken en mijn mede boarders te hebben geobserveerd durfde ik het aan om de baan op te gaan. Ik had in mijn proefles al opgepikt hoe je moest blijven staan op je board (gewicht verdelen over je voeten, lichtjes door je kniexebn buigen, schouders parallel aan je board) maar het opstaan zelf hadden we niet geoefend. We moesten gewoon gaan zitten en dan trok de leraar ons overeind. Ter voorbereiding had ik een aantal filmpjes bestudeerd over hoe je zelfstandig kon opstaan, daar zou het mee moeten lukken.

Ik was er helemaal klaar voor. Ik zat op de baan, zette mijn voeten op het board en wilde de bandjes vast maken. Maar daar begonnen de problemen. De bovenste bandjes, of bindingen zoals je ze volgens mij moet noemen, gingen niet vast. Na veel gepruts kreeg ik er xe9xe9n vast, maar de rechter wilde echt niet. Dat was ook het moment waarop ik erachter kwam dat ik net zoals in mijn droom helaas wxe9l bekeken werd. Boven de baan, aan de zijkant, was een bar waar mensen onder het genot van het drankje konden uitkijken op de skixebrs en boarders. Shit, ik zat daar al vijf minuten, in de weg nota bene, en had mijn bandjes nog steeds niet vast gekregen.

Ik deed mijn board af en ging naar beneden. En natuurlijk, als je je voet er niet in hebt gaan die bandjes prima dicht. Als je op je board staat en naar beneden buigt om de bandjes dicht te maken gaat dat ook nog wel redelijk. Maar zittend, wat de enige mogelijkheid is als je op een steile helling bent, lukt het voor geen meter. Natuurlijk hielp het ook niet dat ik zoveel kleding aan had dat ik eruit zag als een vrouwelijke versie van het Michelinmannetje, wat het vrij moeilijk maakte om me voorover te buigen.

Even overwoog ik om mijn board te ruilen voor een andere, en ik stond al in de rij, toen ik aan de achterkant nog een schuifje ontdekte. Met dit schuifje compleet naar beneden bleek het makkelijker om de bovenste binding vast te maken. Helaas, bleef dit schuifje niet vrijwillig op zijn plaats zitten en schoot hij elke keer weer terug.

Toch maar mijn oude board gehouden en terug op de piste. Board eindelijk vast aan de voeten, okee nu moest ik opstaan zoals de man in het filmpje had voorgedaan. Hoe moeilijk kon het zijn? Nou, ik zal je zeggen: freaking moeilijk. Voor mij dan. Voor diegene die nog nooit in haar leven een sport heeft behoeft voor langer dan een jaar of meer dan twee keer in de week.

Gewoon zitten met je board voor je en dan opstaan bleek het niet te zijn voor mij. Gelukkig zij zei de man van het filmpje dat dat voor veel mensen moeilijk bleek en er een makkelijkere manier was: met je board achter je, je kniexebn in de sneeuw en dan jezelf met je armen omhoog duwen. Ook dit bleek een echter een mislukking.

Dat was het moment dat het me eindelijk duidelijk werd: het was niet het boarden zelf dat het grootste probleem zou worden,alle dingen die je moet doen voordat je xfcberhaupt kan gaan boarden waren een stuk lastiger.

Net op het moment dat ik de lift of eigenlijk meer, de band, had ontdekt begonnen er twee lessen op de baan. Eenmaal bovenaan gekomen duurde het natuurlijk weer zox92n vijf minuten voordat ik mijn board aan had, en omdat er nu allemaal onervaren mensen op de baan waren die niet om mijn heen konden skixebn, veroorzaakte ik telkens opstoppingen. En als ik dan eindelijk mijn board vast had moest ik wachten tot er genoeg ruimte op de baan was, omdat ik nauwelijks bochten kon maken en al helemaal niet kon remmen.

Nadat ik al de hele middag, excuses voor het taalgebruik, aan het kloten was met die bindingen en steeds opstoppingen veroorzaakte had ik het er wel mee gehad.

Ik stond zeker alweer vijf minuten halverwege de piste met een rij achter me en met xe9xe9n binding los, toen ik besloot om maar gewoon naar beneden te gaan. Misschien wel xe9xe9n van de domste dingen die ik kon doen, want natuurlijk maakte ik een flinke smakkerd waarbij ik voor mijn gevoel een draai maakte van 360 graden en keihard op mijn kniexebn en handen terecht kwam.

Dat was het einde van een dag vol stuntelen, een dag met vooral heel veel opstaan en xe9xe9n keer keihard vallen. Een paar dingen heb ik wel geleerd; zorg voor een goed board met bindingen die makkelijk open en dicht gaan, oefenen met opstaan is echt heel erg belangrijk (droog oefenen wordt dat dus..) en lessen zullen toch wel handig zijn.

Wordt zeer zeker vervolgd… 

Iets meer dan een maand geleden las ik de aankondiging. Er zou een nieuwe vrouwenzender komen. Ik was onmiddellijk enthousiast. Voor diegenen die mij niet zo goed kennen: ik kijk graag tv. Ik kijk vxe9xe9l tv en was van mening dat het tv-aanbod op dat moment nog wel verbeterd zou kunnen worden. TLC zou dat kunnen doen.

Helaas was die droom al snel verholpen. De zelfbenoemde vrouwenzender heeft een aanbod dat het voor het grootste deel bestaat uit reality tv. Nu zal ik niet ontkennen dat het af en toe fijn is een realityserie te kijken; je hoeft niet de hele serie te hebben gezien om het te kunnen volgen, je hoeft er eigenlijk xfcberhaupt niet zo veel bij na te denken. Maar mijn x91beefx92 met reality tv (en ja, zo ga je dus praten als je te veel tv kijkt) is dat het helemaal niets meer met de realiteit te maken heeft. Het zijn de meest in scene gezette, meest doortrapte programmax92s die er maar zijn.*

Toch heb ik mijn oog laten vallen op xe9xe9n van de programmax92s van TLC, namelijk 'Who do you think you are?'.

'Who do you think you are' is een programma waarbij beroemdheden, zoals Brooke Shields en Sarah Jessica Parker, op zoek gaan naar hun afkomst. Ze duiken aan de hand van hun familiestamboom in de levens van hun voorouders.

Het bijzondere is dat er altijd mooie verhalen opduiken. Dit maakt het voor mij meteen een beetje twijfelachtig; is Brooke Shields echt verwant aan de Franse adel? Was Sarah Jessica Parkerx92s over-over-overgrootmoeder echt een heks?

Misschien maakt het antwoord op die vraag eigenlijk niet uit.

Het leuke van het programma is dat er door bepaalde documenten, verhalen naar bovenkomen en dat voorouders hierdoor veranderen van een naam op papier naar volwaardige mensen.

Ik vind het zelf heel erg interessant omdat mijn opa ook een stamboom heeft gemaakt van zijn familie, die redelijk ver terug gaat. Ik dacht tot ergens in de Middeleeuwen.
Helaas ben ik, in ieder geval via mijn moeders kant, niet van adel. En is het interessantste verhaal dat bij ons naar bovenkwam dat een Franse soldaat mijn over-over(enz)grootmoeder zwanger heeft gemaakt en haar daarna heeft verlaten.

Hoe dan ook, Who do you think you are is een leuk programma voor de mensen die enigszins gexefnteresseerd zijn in geschiedenis. Het brengt de geschiedenis meer tot leven en gecombineerd met een beetje inlevingsvermogen zou het wel eens kunnen dat je het New York van de jaren x9220 kunt voelen, de Amerikaanse x91gold rushx92 kunt beleven en de straten van Salem in de 17^e eeuw kunt ruiken.

x91Who do you think you arex92 wordt elke woensdag om 22.00 uur uitgezonden op TLC.

*Zeer binnenkort zal ik denk ik wat meer schrijven over waarom reality series helemaal niet realistisch zijn en hoe je daar achter kan komen.

Het is alweer een half jaar geleden dat ik voor het laatst op het podium stond, of beter gezegd lag. Het was ter ere van een korte presentatie, als afsluiting van de cursus die ik een half jaar lang, van elke zaterdag van tien tot vijf, volgde.

We kregen precies elf uur (anderhalve dag) de tijd om een aantal dingen die we geleerd hebben, en een aantal nieuwe zelfverzonnen dingen samen te voegen tot een geheel, wat uiteindelijk een half uur zou duren. Er werd gevochten, gedanst, gezongen en gelachen. Maar ook was er tijd voor wat serieuzers. Ik deed naast nog een ander kort stukje en een stukje zang in Somebody to love van Queen, deze monoloog. Ik vind hem zo mooi, magisch bijna dat ik hem graag met jullie wil delen. 

Tjitske Jansen - Vrouw Holle

Ik kijk liever naar de maan

dan naar de mens.

De mens, ?ik word er zxf3 moe van.

Dat roepende, smekende,

lachende, verlangende,

niet wetende, ?willen wetende,

ik hou van jou zeggende,

of denkende,

op schoenen of op eelt lopende,

van de een naar de ander rennende,

met sieraden en muziek beklede mens.

Ik kijk liever naar de maan

die altijd hetzelfde is:

onverschillig. trouw.

De maan heeft geen woorden nodig

om te zeggen: ?ik ben er

en morgennacht ben ik er weer.

Misschien zit er een wolk voor,

misschien zie je me niet omdat je binnen bent,

omdat je binnen naar je dwaze liedjes ligt te luisteren

of omdat er tranen voor je ogen zitten,

tranen omdat je denkt dat je alleen bent,

maar je bent niet alleen, want ik ben er,

en gisteren was ik er ook,

en morgen ben ik er weer.

Uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen, Uitgeverij Podium

Het bijzondere zelf vind ik dat er nu, een half jaar later, zoveel is veranderd. Sinds die tijd heb ik niet meer op het toneel gestaan en met reden. Eentje die ik vooral zelf best heftig vind.

Sinds mijn tiende heb ik er van gedroomd om professioneel actrice te worden. Sinds die tijd heb ik eigenlijk altijd toneel gespeeld. Op mijn zeventiende deed ik voor het eerst auditie voor de toneelschool, maar werd ik afgewezen. Met goede reden, denk ik achteraf. Ik was toen nog veel te verlegen, veel te terughoudend. Sowieso was dat mijn grootste obstakel mocht ik ooit iets in het professionele vak willen betekenen. Eerst doen, dan denken, zeiden ze steeds tegen mij. Vier jaar later, dit jaar, deed ik weer auditie. Ik wist dat de kans groot was dat ik als nog niet zou worden aangenomen maar ik hoopte dat ik tenminste een aantal rondes ver zou komen, waar ik van zou kunnen leren. In plaats daarvan werd ik na de eerste ronde afgewezen, zonder uitleg.

Dat was het moment dat ik besloot dat het afgelopen was, einde hoofdstuk, einde verhaal. Geen toneelopleiding voor mij, geen acteercarriere. 
Toch betrap ik mij nog vaak op gedachtes als “als ik later op de filmset sta..”, “als ik die rol speelde, zou ik het zo doen”, “ik wou dat ik in die musical stond!”.

Hoe vreemd het ook moge klinken, ik was de afgelopen tijd eigenlijk een beetje in de rouw. Het is niet zo makkelijk; afscheid nemen van een droom waar je je tien jaar lang aan hebt vastgehouden.
Maar het gaat elke dag een beetje beter. Bedankt dat je het vraagt.

Normaal zou ik vanaf half januari de winkels ontwijken, maar aangezien ik nog een aantal praktische dingen moet kopen voor mijn nieuwe kamer (keukenpapier, gordijnen, kussens) kom ik er niet onderuit. De sigarenzaak, de Expo en de Hema zorgen ervoor dat ik het onmogelijk kan vergeten: het is bijna Valentijnsdag. Overal wordt je ermee doodgegooid; de rode kaarten, de rode bloemen, de hartjes kussentjes, de hartjes chocolaatjes, de esthetische olixebn, de knuffelige beertjes en niet te vergeten de bonten handboeien en overige sekspelletjes. Ik heb medelijden met de mensen die jarig zijn rond deze tijd want je kan er vanuit gaan dat je kado iets uit de voorgaande lijst zal zijn. Ik slaagde er ook niet in om bij de Expo een verjaardagskadootje voor mijn broertje te kopen, al heb ik kort overwogen om de muismat met borsten als polsondersteuning te kopen, omdat hij er nog xe9xe9n nodig had (een muismat overigens, geen paar borsten).

Valentijnsdag, ik wordt er gek van. Ik wil het liefst onderduiken. En nu verwacht je natuurlijk dat ik tekeer ga over dat het zox92n commercixeble feestdag is die alleen naar Nederland is gebracht om geld in het laatje te brengen, en dat is allemaal maar waar. Maar de echte reden waarom ik in de periode rond Valentijnsdag het liefst met grote (rode?) oogkleppen door het leven ga, is omdat ik op Valentijnsdag nog nooit een kaartje heb gehad. Omdat ik elk jaar stiekem toch weer hoopvol naar de brievenbus ren om te kijken of ik misschien post heb van een geheime aanbidder. En omdat er elk jaar op 14 februari alleen maar witte enveloppen op bij mij op de deurmat vallen.

Supermarktketen Plus heeft sinds het begin van dit jaar een nieuwe campagne. Niets bijzonders zou je denken.. Maar ik vraag je om even de tijd te nemen en het volgende plaatje te bekijken. Als je heel eerlijk bent, wat is het eerste dat je opvalt?

Het eerste wat mij opvalt is dat van de vier mensen die in deze campagne mee spelen er eentje donker is en xe9xe9n dik. Laat ik er even bij vermelden, ik heb geen obsessie met dikke of donkere mensen, ik heb helemaal niets tegen ze, ik ben zelf ook de slankste niet. 
De reden dat dit mij opvalt, is simpelweg omdat het niet normaal is. De gemiddelde reclamecampagne heeft hele knappe, hele slanke, en vrijwel altijd witte mensen. Dat zijn blijkbaar het soort mensen waardoor bedrijven graag gerepresenteerd worden. Nu zou je dus kunnen zeggen: petje af, plus! Plus houdt zich niet aan het in de media gecrexeberde schoonheidsideaal, door voor hun reclame mensen te kiezen die afwijken van de norm. Hoezee!

Toch zit dit me ergens niet lekker. Ik krijg toch het gevoel dat hier sprake is van een soort positieve discriminatie. Zo van, oh laten we hen maar kiezen zodat iedereen ziet dat wij NIET discrimineren. Wat niet wegneemt dat 90 procent van de acteurs en figuranten in hun reclames knap, slank en wit is. Opvallend vind ik ook dat wanneer er dikke vrouwen langs komen op tv ze ook echt dik zijn. Ik denk hierbij bijvoorbeeld ook aan SpangaS of zelfs Mercedes uit de Amerikaanse televisieserie Glee. Er is hier dus nog geen sprake van representatie van de ECHTE vrouw. De gemiddelde vrouw heeft maat 40/42. De gemiddelde vrouw heeft een buikje, of dikke armen of een onderkin. Op tv lijkt het ofwel xe9cht dik of xe9cht slank te moeten zijn; waar is de gulden middenweg gebleven?

Dit gevoel wat ik had, heb ik terzijde gezet. Niet zeuren, dacht ik, wees blij dat ze in ieder geval proberen het goede voorbeeld te geven. Ik ben waarschijnlijk gewoon te gevoelig voor dit soort zaken, dacht ik. En ik gaf de schuld aan een gender (lees: zeer politiek correct, pro feministisch en etnisch) vak bij mij op school. En ik ben me bewust van het feit dat het woord 'feminisme' bij menigeen al hevige reacties uitlokt, die we grofweg kunnen verdelen in de groep die vxf3xf3r het feminisme is en de groep die er heel erg txe9gen is.

Hoe dan ook, ik heb het uit mijn gedachten gezet, totdat ik gisteren een nieuwe reclame uit de campagne voorbij zag komen. In deze reclame staat het adverteren van de 'troetels' centraal, kleine speelgoed diertjes die worden weggeven. Het grote blonde meisje, laten we haar voor het gemak even Katie noemen, geeft een nijlpaard aan een kindje. Vervolgens voegt ze toe: 'Hij lijkt wel een beetje op mij'. Katie lacht. Waarop de jongen reageert: 'Nou je het zegt.'

Ik, echter, lach niet. Ik val bijna van mijn stoel af van verbazing. Hoor ik dat nou goed? Dit kan toch gewoon niet? Ik voel plaatsvervangende schaamte voor de actrice die die woorden moet uitspreken, waarvan ik me zo voorstel dat ze er zelf niet bepaald achter staat, maar het toch doet omdat dit een geweldige kans is om haar carrixe8re vooruit te helpen. Ja, mensen maken in het echt ook wel eens grapjes over hun gewicht. Maar ik durf te wedden dat het er in heel veel van die gevallen sprake is van een defensieve houding: ik zeg het zelf maar, dan kunnen anderen het niet meer zeggen. Maar als ik denk aan het feit dat een groepje schrijvers samen heeft gezeten en het grappig vond om het personage deze woorden in de mond te leggen.. wordt ik echt heel misselijk.

Zeg het maar mensen. Is dit mijn gevoelige snaar die hier geraakt wordt? Ben ik de enige die aanstoot neemt aan deze reclame?

Tenslotte wil ik jullie achterlaten met wat meer 'food for thought' uit de feministische hoek, met betrekking tot de media. Als je deze interessant vind, bekijk dan ook de andere filmpjes op het kanaal!

Hallo allemaal, in ieder geval Robin, bij deze doe ik een poging om een nieuw wekelijks rubriekjes te introduceren, genaamd ‘ontdekking van de week’. Hierin wil ik leuke ontdekkingen die ik heb gedaan met jullie delen. Dan moet je vooral denken aan films en tv-series (mijn favoriete gebieden natuurlijk), acteurs, websites maar ook af en toe muziek (al moet je daar maar niet te veel op rekenen).

Dit doe ik omdat er een aantal dingen zijn waar ik gewoon heel enthousiast over ben en waarvan gewoon niemand mag zeggen dat ze het niet leuk vinden (dan ga ik slaan). En natuurlijk een beetje om te bewijzen dat ik ook nog sterke gevoelens kan hebben over dingen wxc3xa9l leuk zijn.. (he, robin).

Okee daar komt ie dan!

De ontdekking van de week..

Ben je er klaar voor?

Tromgeroffel..

Oh je had de titel al gelezen? Ja, dat klopt. De ontdekking die ik deze week met jullie wil delen is een amateurmusical die je in zijn geheel op Youtube kunt bekijken, genaamd ‘A very potter musical’. Wat zeg je Potter? Ja, dat zie je goed, deze musical gaat over Harry Potter! 

De musical is geschreven, voorzien van muziek en uitgevoerd door studenten van de University of Michigan uit (logischerwijs) Michigan, Verenigde Staten, en is dan ook helemaal in het Engels. Het is een onofficixc3xable parodie waarin eigenlijk alle boeken en een groot deel van de personages op de hak wordt genomen. Harry, gespeeld door Darren Criss, die ook een groot deel van de originele muziek schreef, is arrogant, Ron is verslaafd aan eten en Hermelien is, zoals we haar kennen, erg slim en erg onaantrekkelijk. Musicalfans krijgen wat ze willen met geweldige nummers als ‘Going back to Hogwarts’ en ‘Not Alone’ met prachtige meerstemmige zangpartijen. Nog meer bekende personages zoals Malfidus, Sneep en Perkamentus maken hun opwachting en er wordt een heel nieuw (romantisch) licht geworpen op de relatie tussen Voldemort en Professor Krinkel, die in het eerste boek van Harry Potter xc3xa9xc3xa9n lichaam delen. 

Het mooie aan de musical is dat tussen al en het grappen en grollen, en alle briljante quotes de magische sfeer van de boeken bewaart blijft en er talloze oprechte momenten in voorkomen. Zelfs voor mensen die niet zo van musical of Harry Potter houden blijft dit een dikke aanrader. Want zeg nou zelf.. wie kan er strak gezicht houden bij quotes als “You think killing people will make them like you. But it doesn’t.. it just makes them dead.’ – Voldemort.

Als je dan toch bezig bent, kun je misschien ook meteen naar het pas verschenen vervolg kijken. ‘A very potter sequel’.

Zo mogelijk nog grappiger met nog leukere nummers en meer ontroerende momenten, en niet te vergeten hilarische bijpersonages zoals primo ballerino Lucius Malfidus en Professor Omber (uh derr derr derr). Genoeg om je even bezig te houden, denk ik zo.

E-mail, sms, twitter, facebook, msn en ga zo nog maar door. Wij leven in een tijdperk waarin communicatie grotendeels via telefoon of internet gaat. Geloof me, over het algemeen ben ik er heel erg tevreden mee, je zou het misschien niet zeggen als je mij wat beter kent, maar ik vind het niet erg prettig om mensen te bellen, of zelfs gebeld te worden. Zodra ik dat sterke trilsignaal hoor (of voel) schieten de zenuwen door mijn lijf, samen met de gedachte 'oh god, wat heb ik fout gedaan?'. Je kan je voorstellen dat e-mail en sms wat dat betreft voor mij echt een uitkomst zijn.

Wat minder leuk is aan de e-mail generatie? vraag je, want je voelt dat na de voordelen, de nadelen snel zullen volgen. Nou, dat zal ik je vertellen! Hoewel het dus fijn kan zijn dat je niet in direct contact staat met je medemens, en je dus even de tijd hebt om een antwoord te formuleren, is dit voor mij meteen het allergrootste nadeel. Natuurlijk, kan ik niet ontkennen dat ik zelf ook wel eens een aantal dagen mijn 'postvak in' laat voor wat het is, of niet de zin heb om op 'krabbels' te reageren. Maar wanneer je bepaalde informatie nodig hebt om ergens verder mee te gaan, is dit zo ongelooflijk frustrerend. 

Het voorbeeld dat mij momenteel dwars zit; aankomende week is het de bedoeling om af te spreken met een groepje mensen (zodra het meerdere mensen betreft wordt de situatie helemaal ingewikkeld) maar we moeten nog overleggen welke dag. In dit geval, omdat ik weet dat het belangrijk is, ben ik de eerste die reageert. De rest van de groep laat het afweten. En ja, natuurlijk kan het best zijn dat zij even geen zin hebben om te reageren (de optie dat zij hun e-mail niet dagelijks checken laat ik buiten beschouwing, want dat vind ik eigenlijk niet meer kunnen). Maar wat ze in principe zeggen is 'So what? Houd dan maar alle dagen vrij totdat je van ons te horen krijgt welke ene dag we willen afspreken. Jouw tijd is niet zo belangrijk als die van ons'.

En ik ben dan nog de sukkel die daar in trapt ook.

Afgelopen maandag liep ik door het centrum van Utrecht, en het was xc3xa9xc3xa9n van de vreemdste ervaringen in lange tijd. De bussen leeg. De straten verlaten, op de enkele oranje verstekeling na. Mensen die nog wanhopig proberen om een kroeg binnen te komen, maar het mag niet meer baten. Het is over enen, en de wedstrijd gaat bijna beginnen. Alles, met uitzondering van de uitpuilende bars, is verlaten. Mensen zitten op de stoep voor een patatkraam waar een grote breedbeeld tv hangt. Mensen die voor de tv blijven hangen, worden vriendelijk verzocht om een patatje te bestellen of door te lopen.

Vanochtend was het ook weer zo ver. Iedereen werkt net even wat harder dan normaal, want ze willen allemaal op tijd thuis zijn. En xc3xa9xc3xa9n van mijn collega’s hoorden we al van een kilometer ver aankomen dankzij de prachtige AD plopmuts op zijn hoofd. Zelf, viel ik helemaal niet meer op buiten met mijn TNT shirt. Zeg nou zelf, wie kijkt er deze dagen nog op van iemand in het oranje?

Beetje vreemd is het wel; mensen die normaal geen voetbal zouden kijken zijn opeens de grootste fans. Wel leuk natuurlijk! Zelfs ik, wordt er in meegezogen en ik vind voetbal kijken mogelijk xc3xa9xc3xa9n van de saaiste dingen die er is..

Ben ik trouwens de enige die zit te wachten op een bericht in de kranten: ‘Dood door beesie’ ? Die handpoppen zijn levensgevaarlijk!

Ik heb al lang niet meer geschreven, omdat ik aan het worstelen was met de gedachte of dit niet te ver ging. Hyves, twitter, facebook, bloggen. Een schreeuw om aandacht? xc3x89xc3xa9n die bovendien toch niet echt wordt beantwoord.
Laten we zeggen dat ik er nog niet uit ben.

Maar dit wil ik even delen met jullie. Met jou. Met diegene die hier toevallig op stuit tijdens het in het wilde weg rondsurfen.
Hoe ouder ik wordt hoe meer ik me besef dat ik raar ben. Niet dat ik dat erg vind, misschien vind ik zelfs wel fijn. Wie wil er nu hetzelfde zijn als iedereen?

Ik wil niet trouwen. Ik geloof niet in het huwelijk. Hoe kan ik, als vrouw zijnde, geloven in iets dat ontstaan is vanuit het idee om de vrouw eigendom te maken van de man?
Dat terzijde gelaten geloof ik er niet in, omdat ik het nog niet goed heb zien gaan. Omdat ik denk dat mensen door in het huwelijksbootje te stappen zichzelf teveel druk opleggen. Ik bedoel maar, ‘tot de dood ons scheidt’ is een idee dat elke psychisch gezond mens tot waanzin kan drijven. Ik denk mensen op die manier veel eerder in paniek zullen raken en meer naar vrijheid zullen verlangen dan wanneer ze het idee hebben dat die vrijheid binnen bereik is.       En het argument dat mensen dan veel sneller een relatie bexc3xabindigen vind ik onzin, dan heb je gewoon serieuze bindingsangst en niet meer op een gezonde manier.

Verder vind ik het gewoon een burgerlijk idee en lijkt het me leuk om daar eens lekker tegen aan te schoppen. Het is toch ongehoord hoe mensen er maar gewoon van uit gaat dat iedereen, zelfs vandaag de dag, uiteindelijk trouwt en kinderen neemt? Daar wordt simpelweg vanuit gegaan, en dat vind ik nogal bekrompen.Ten slotte, zie ik niet waarvoor het nodig is. Als je elkaar vertrouwt dan heb geen papiertje nodig om dat te bevestigen.

Ik voorzie in mijn toekomst zeer waarschijnlijk ook geen kinderen. Misschien zou ik wel willen adopteren. Maar niet tot ik minstens 35 ben..

Ik geloof niet per se in monogamie. Maar als je dan toch vreemd gaat, die ene keer, dan hoef ik het niet te horen.

Ik houd ervan om in toneelstukken te spelen, maar niet van toneellessen. (nee, ik wil niet doen alsof ik een broccoli ben of improviseren dat ik een moeder ben die een affaire heeft)

Ik houd van film maken, kijken en en film studeren. Ik houd van theater maken, minder van kijken en eigenlijk helemaal niet van theater studeren.

Ik vind dat als ik aangenomen wordt ergens waar ik toch nog over twijfel, ik het dan moet doen omdat het lot besloten heeft. Ook al heb ik me er zelf voor aangemeld.

Ik ben bang om bloed te laten afnemen maar ik steek (inmiddels) zonder problemen zelf een naald in mijn been.

Ik heb me nooit echt thuis gevoeld in Nederland en zoek nog altijd naar de plek waar ik thuis zal zijn.

Het lijkt me minder eng om uit een vliegtuig te springen dan om aan iemand toe te geven dat ik hem leuk vind.

Vind je me al raar? Of zal ik doorgaan?

Deze post van ‘Jerona versus de rest’ wordt gesponsord door Priscilla Ahn’s prachtige ‘Dream’.

Pratende bloemen, een leger van speelkaarten en een continue stonede rups. Waar kan ik het anders over hebben dan de verfilming van klassieker Alice in Wonderland? Regisseur Tim Burton geeft, zoals we van hem gewend zijn, een compleet eigen draai aan het verhaal.
In de film is Alice negentien jaar en keert ze na lange tijd terug naar Underland, of Wonderland zoals zij het noemt, nadat zij is weggerend tijdens een huwelijksaanzoek.
Eenmaal daar aangekomen blijkt, na een eindeloze discussie over het feit of zij wel de goede Alice is, dat zij de voorbestemde persoon is om Wonderland te redden van de Red Queen.
Laten we eerlijk zijn, verhaaltechnisch is de film zwak. Iemand komt in een andere wereld terecht, en blijkt de aangewezen persoon te zijn om die wereld van de ondergang te redden? Hmm, waar hebben we dit eerder gehoord? Alice begint naarmate het verhaal vordert steeds meer op een actiefilm te lijken en iedereen vecht gezellig mee. Ook diegenen die in het oorspronkelijke verhaal gewoon gek waren en doelloos door Wonderland Huppelden.
Van de gestoorde structuur van de tekenfilm uit 1951, of liever gezegd het ontbreken van een structuur is in de versie van Burton weinig meer overgebleven. En dit is jammer, want dit was juist een groot deel van de charme van Alice in Wonderland.

Visueel gezien is er niets op de film aan te merken, maar dit was ook nauwelijks te verwachten. Van begin tot eind is het xc3xa9xc3xa9n groot spektakel waarbij de kijker zich zal afvragen wat er niet met de computer is gemaakt. Van locaties tot complete personages, alles moet eraan geloven.
Verwacht echter niet te veel van het 3d effect, het zorgt maar voor een subtiele dieptewerking die in sommige shots compleet wegvalt. Dit komt omdat de film is opgenomen in 2d, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Avatar.

Van de harde kritiek op de trailer blijft na het zien van de film nog weinig over. Johnny Depp zou een te grote rol hebben, tegenover Alice die haar mond nauwelijks open doet. Maak je geen zorgen mensen, Alice kan praten! Misschien toch geen beste zet van Burton om Depp zo prominent naar voren te schuiven, want dit is veel trouwe Alice fans in het verkeerde keelgat geschoten.
Relatieve nieuwkomer Mia Wasikowska blijft goed overeind tussen de hysterische personages, al krijgt haar personage Alice op geen moment echt diepgang. Bijpersonages zoals the mad hatter (Johnny Depp), the cheshire cat (Stephen Fry) en the Red Queen (Helena Bonham Carter) stelen de show.
Opvallend is dat het personage dat Depp vertolkt lijkt samen te zijn gesteld uit al zijn eerdere rollen; we zien een deel Captain Sparrow, een beetje Willy Wonka en een toefje Sweeney Todd.
The White Queen is minder overtuigend neergezet. Al vind ik het een behoorlijk prestatie van Burton dat hij Anne Hathaway, normaal gezien toch een prima actrice, zo slecht heeft kunnen laten acteren.

Wat je uiteindelijk van de film zal vinden, hangt compleet af van je eigen verwachtingen. Verwacht je een vermakelijke, visueel prachtige film? Dan zit je bij Alice aan het goede adres. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Ik heb horen zeggen dat Burton met Alice in Wonderland zijn hoogtepunt heeft bereikt, qua gekke karakters en visuele effecten is deze film niet te overtreffen en daar ben ik het zeker mee eens. Nu lijkt het enige wat hij in de toekomst nog kan verbeteren aan zijn films inhoudelijk te zijn. En dat is dan ook precies wat ik hoop dat hij gaat doen.